Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Επιτάφιος μιας μέρας

Το βουνό 
     Μισό ντυμένο
             Μισό γυμνό
                        Από το Φως του,
Ετοιμάζεται να παραδοθεί
Στην επίβουλη Νύχτα.

Κι εμείς, άφοβοι, απέλπιδες, 
      Αλλά πιστοί
              Στο Φάος
                           (το ομηρικόν)
Θα βουλιάξουμε στα σεντόνια 
                            Του ύπνου
Όπως πηδάς από κατάρτι
Σε θάλασσα τρικυμισμένη.

Ποιός ξέρει αν θα βγει ζωντανός'
Από τη Θάλασσα,
     Τον Ύπνο
          Και τον Έρωτα; 


Κωνσταντίνος Μπούρας
από τη συλλογή ΤΡΙΑ ΑΛΦΑ, ΜΙΑ ΗΤΤΑ ΚΙ ΕΝΑ ΩΜΕΓΑ, 2017

Περί σιγής ο λόγος

Είναι η μόνη έννοια
Που ενισχύεται δια του αντιθέτου της,
Διαπραγματεύεται δια του εχθρού
Κι - ενίοτε - με τον εχθρό της.
Μπορούμε να πούμε τα πάντα
και τίποτα.
Ποτέ δεν κατηγορήθηκε κανείς
Για τη σιωπή του.
Είναι όμως το ίδιο σιγή και σιωπή; 
Δυστυχώς όχι. Φοβάμαι πως η 
Σιγή δεν έχει συνώνυμα. 
Είναι μία κατηγορία από μόνη της.
Είναι στάση ζωής
Και καταλογισμός του Χάους,
Διαλογισμός του Μηδενός
Κι ανάτασις αδηλώτων.
Ανάστασις νεκρών
Κι απολογισμός αδιαφόρήτου
             Βίου
Που ζωή δεν λες.
Ρούχο αφόρετο
Κορμί ασμίλευτο
      Από φιλιά
Ορφανό από χάδια,
Τα πουλιά δεν στήνουνε φωλιά
Στα κλαδιά  του,
Μπήκαμε στο Λαβύρινθο 
Χωρίς Αριάδνη
Κι έναν μιτο που μας ενεχείρισε
Μοίρα κακιά
Τον χάσαμε,
Κάπου θα κόπηκε
     Δίχως να το καταλάβουμε.
Τώρα δεν μας σώζει
Μήτε η σιωπή,
Γιατί τη σιγή ξεμάθαμε,
Αφού τη χρησιμοποιήσαμε 
Σαν άμυνα και 
«Λάθε βιώσας», ενώ αυτή
Είναι στάση ζωής
Και συντονισμός ανάσας
Με την αναπνοή της Γης. 


Κωνσταντίνος Μπούρας
από τυ συλλογή ΤΡΙΑ ΑΛΦΑ, ΜΙΑ ΗΤΤΑ ΚΙ ΕΝΑ ΩΜΕΓΑ, 2017

Η Απολύτρωση

Τώρα είναι όλα απλά.
Φωτεινά και μαγικά. 
Όπως πάντα. 
Δεν υπάρχουν γραμμές
Ούτε καν ευθείες.
Όλα είναι σαρωμένα 
Από κυκλώνα μυστικό
Που σαρώνει τα χρώματα
Και συγχέει τα μέλη.
Διαπίδυσις. 
Γλυκό μου μέλι
Γιατί άργησες τόσο
Να σε φιλήσω; 
Σε μια διαρκή ένωση
Με το Όλον.
«ωκεάνιο συναίσθημα»,
Είμαστε εδώ και δεν είμαστε
Είμαστε εμείς και δεν είναι
Το «εγώ» μας πια
Μια ανάμνηση
Σκουριασμένο σουβενίρ
Στο Θησαυροφυλάκιο
            Του Πόθου 


Κωνσταντίνος Μπούρας
από τη συλλογή ΤΡΙΑ ΑΛΦΑ, ΜΙΑ ΗΤΤΑ ΚΙ ΈΝΑ ΩΜΕΓΑ, 2017
 

Ψυχοσάββατο

Με το πρώτο πέρασμα
      Της σελήνης
Από το ανοιχτό παράθυρο
       Της θλίψης,
Μας ήρθανε μαζί
Κι οι ψυχές των πεθαμένων
Πέρασαν ανάερα
Φάσματα των πνιγμένων
Είδωλα παλιοκαιρινά
Σε κόρη ξεχασμένη,
Μαύρη ίριδα ο καημος
Και γίναμε εν τέλει ένα
Στης ομίχλης
Το ανελεύθερο θάμβος,
Πεθαμένοι και ζωντανοί
      Στην ίδια θαλπωρή
              Παραδομένοι
Του ψυχρού πυρός.

                             Σάββατο, 5/3/2016
       στου φίλου Γιώργου Γκέλμπεση

Κωνσταντίνος Μπούρας
από τη συλλογή ΤΡΙΑ ΑΛΦΑ, ΜΙΑ ΗΤΤΑ ΚΙ ΕΝΑ ΩΜΕΓΑ, 2017

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Ποιητική Ιδεολογία

   «Η ποίηση είναι υπόθεση σωματική.
   Αναπαύομαι στις λέξεις
   Όπως οι φακίρηδες στα καρφιά.
   Το σώμα είναι ένας κώδικας.
   Η γλώσσα ένας άλλος. 
   Αναζητώ 
           Για όλους μας
   Το δρόμο
           Όπου σώμα-γλώσσα
   Και Ποίηση
   Γίνουνται ένα ». 

Έγραφα κάποτε και ξαναγράφω σήμερα
Αναζητώντας εκείνη την παλαιά
Σύντομη διατύπωση
Του Αρρήτου.


Κωνσταντίνος Μπούρας
από τη συλλογή ΤΡΙΑ ΑΛΦΑ, ΜΙΑ ΗΤΤΑ ΚΙ ΕΝΑ ΩΜΕΓΑ,2017

Ανάσανα

Καιρός να ξαναγυρίσουμε
Στην αναπνοή μας
Μακριά από έγνοιες
Κακεντρέχειες
Ευθύνες
     Μονομερείς
Αγάπες ετεροβαρείς
Κι έρωτες ανεπίδοτους
Ματαιωμένες ελπίδες
Και καταρριφθείσες προσδοκίες ...
Εν τέλει, η μόνη ευτυχία
Που δεν μπορεί να μας στερήσει 
Κανείς
Είναι της εισπνοής ηδονή,
Του ιερού γεύση,
Του κορμιού ανάπαυση,
Το χάδι της θάλασσας
Το δόντι του ήλιου,
Το φιλί του λουλουδιού
Που δεν προδίδει,
Δεν ψεύδεται,
Δεν ασχημονεί,
Μόνο μοσχοβολάει ...

Επιτέλους ανάσανα
Ζώντας απλά,
Χωρίς λόγο,
Αλλά για λόγους καλούς:
Την αγάπη, 
Την αγάπη του εαυτού,
Την ανοχή αλλήλων, 
Με την ενοχή της γης
Βαθιά ξορκισμένη
Στα κύτταρά μας.
Κι ο θάνατος «ουκ έστιν έτι». 
Τη στιγμή της πλησμονής,
Της επανένωσης με το Όλον ...
Ωκεάνιο συναίσθημα, 
Χωρίς ωκεανό
Και με τη θάλασσα
Βαθιά σφηνωμένη
Στο μυαλό μας ...
Εκεί είναι όλα
Τα μαργαριτάρια, 
    Τα σκουπίδια, 
          Τα ζιρκόνια
Κι ενίοτε διαμάντια
                      Ακατέργαστα.

Κωνσταντίνος Μπούρας
από τη συλλογή ΤΡΙΑ ΑΛΦΑ, ΜΙΑ ΗΤΤΑ ΚΙ ΕΝΑ ΩΜΕΓΑ, 2017


Μοναξιά

Η Μοναξιά
Είναι βαρύ φορτίο,
Αδελφή του Ύπνου
Κι εξαδέλφη του Θανάτου.
Σαν έχεις αποξενωθεί
Από τον εαυτό σου, 
Όλα είναι φριχτά 
    Και άθλια,
Κενή νοήματος 
          Η ύπαρξις
Και το κρεβάτι στενό
Φτενό το ράφι
    Με τα τρόφιμα
Κι ολοένα βαραίνεις
Καταναλώνοντας Ύλη,
Εκεί που χρειάζεσαι
Αιθέρα σεπτό.

            Προς Αλίανθο, 9/8/2015

Κωνσταντίνος Μπούρας
από τη συλλογή ΤΡΙΑ ΑΛΦΑ, ΜΙΑ ΗΤΤΑ ΚΙ ΕΝΑ ΩΜΕΓΑ, 2017


Ιερά Γεωμετρία

Καιρός να ξανασκύψουμε
Στα αυτονόητα
Γιατί τα δύσκολα
Μάθαμε να τα λυνουμε.
Στα εύκολα ναυαγήσαμε
Στο φιλί
      Στο ψωμί
             Στην αγάπη.
Τα ζώα μας δίδαξαν
τον παγκόσμιο νόμο
της ανταπόδοσης
Η αχαριστία 
    Τιμωρείται
Η αγνωμοσύνη
Θανάσιμο αμάρτημα
Γι' αυτό θα σου λέω
«με συγχωρώ»
όσο κι αν με κατηγορείς
Και σου προτείνω 
να πραξεις το ίδιο
Με τον εαυτό σου. 
Το τέλειο 
παγίδα θανάσιμη,
Του Έρωτα μαγνάδι.
Συγχώρεση, ανοχή, 
Κατανόηση, ενσυναίσθηση
ίνα ευ σοι γένηται
και ίνα μακροχρόνιος γένη επί της
   γης.

Κωνσταντίνος Μπούρας
από τη συλλογή ΤΡΙΑ ΑΛΦΑ, ΜΙΑ ΗΤΤΑ ΚΙ ΕΝΑ ΩΜΕΓΑ, 2017
  

Διδασκαλία Ογδόη

Να αφήνεις πάντα ένα ψίχουλο
Για το τρυγόνι.
Το σπουργίτι θα το βρει οπωσδήποτε. 
Θα του το κλέψει.
Να αφήνεις μια γωνιά στο χτήμα σου
Αθέριστη, για τον ζητιάνο
Και τον διαβάτη.
Να αφήνεις ένα τριαντάφυλλο 
Στον κήπο σου μοναχικό
Για τους ξένους
Που θα περάσουν
Και θα το μυρίσουν.
Κι αν κάποιος το κόψει,
Να τον ευλογήσεις. 
Να αφήνεις πάντα μια γωνιά
Στην καρδιά σου
Για τον μετανάστη.
Σε φόβο βρίσκεται
Κ' αγωνία.
Και θα χρειαστεί την εστία
Για να ζεσταθεί. 
Για να θυμηθεί
Το δικό του παραγώνι. 
Να ελεείς και να ελεείσαι. 
Να αφήνεις να σε κλέβουνε
Σα να δανείζεις αγαθά
Που ούτως ή αλλως
Δεν ήτανε ποτέ δικά σου
Και δεν θα τα πάρεις ποτέ
Μαζί σου, όταν φύγεις. 
Να συγχωρείς
Για να σε συγχωρέσουνε
Να βολεύεις τα αβόλευτα
Για να ευχαριστηθούνε όλοι.
Να αποφεύγεις να ενοχοποιείς.
Έτσι δεν θα χρειαστεί να κατηγορείς
Τον εαυτό σου. 
Αν σπρώξεις κάποιον άνθρωπο
Στο γκρεμό, τότε θα δεις έντρομος
Το δικό σου σώμα να πέφτει.
Είμαστε όλοι Ένα: Σταγόνα στον 
     Ωκεανό. 

Κωνσταντίνος Μπούρας
από τη συλλογή ΤΡΙΑ ΑΛΦΑ, ΜΙΑ ΗΤΤΑ ΚΙ ΈΝΑ ΩΜΕΓΑ, 2017


Αετοί Μέρ-κα-μπα

Αητοί
Της Καθαράς
Δευτέρας
Στον ουρανό
Πάνω από την Ακρόπολη
Με τις συναντώμενες πυραμίδες
Της Mer-ka-ba
Από της Πνύκας τη μεριά
Στο παλιό Αστεροσκοπείο
Είδα τα πνεύματά μας
Ελευθερωμένα
Από της Ύλης
Την αναπόδραστη
Σκλαβιά. 
Τα παιδιά χαίρονται
Για την ανάμνηση 
Της Ελευθερίας
Από την οποία κατάγονται
Κι εκεί που θα επιστρέψουν
Δεκαετίες μετά. 
        Αποκαμωμένοι,
        Λασπωμένοι, 
        Εξαθλιωμένοι
 Από τη θητεία μας   
                Στη Γαία.

                   Καθαρά Δευτέρα-Τρίτη 2015

Κωνσταντίνος Μπούρας
από τη συλλογή ΤΡΙΑ ΑΛΦΑ, ΜΙΑ ΗΤΤΑ ΚΙ ΈΝΑ ΩΜΕΓΑ, 2017

Χάδι επιούσιον

Το φιλί και το χάδι το επιούσιον ...
Αληθής ευλογία 
Στις ταπεινές ψυχές
Που πότισαν τ' αμπέλια της ερήμου
Μα το νάμα των σωθικών τους.
Ειρήνη μεσήλικες, γαλήνη πεθαμένοι,
Ανήσυχοι νεαροί
Μην βλαστημάτε τους υπερήλικες.
Όλοι θα πάρετε. Για όλους έχει
Η Γη. Φιλί και χάδι
Αναπότρεπτο. 
Τώρα πόσοι θα μπορέσουν 
Να ευεργετηθούν Κανείς
Δεν ξέρει. Η κρήνη 
Είναι εκεί          και τρέχει
Νυχθημερόν. 
«Μπορώ να ζήσω χωρίς τροφή» λες
Γάτε μου «αλλά όχι δίχως το φιλί
Και το χάδι      το επιούσιον».
Ευτυχώς που υπάρχουν τα ζώα
Για να μας δείχνουν τον τρόπο
Πώς ν' αγαπάμε
Χωρίς να πληγώνουμε κανέναν.
Ούτε καν τον εαυτό μας. 

Κωνσταντίνος Μπούρας
από τη συλλογή ΤΡΙΑ ΑΛΦΑ, ΜΙΑ ΗΤΤΑ ΚΙ ΕΝΑ ΩΜΕΓΑ, 2017

Φωτολατρεία

Να κοιτάζεις το Φως πάντα από 
Διαφορετική γωνία. 
Να στρέφεσαι προς το φως. 
Ολόσωμος
όπως τα ηλιοτρόπια. 
Να ανασαίνεις και να κοιμάσαι
Με το φως. 
Με το Φως 
Να ξυπνάς το πρωί.
Και ν' αποθαυμάζεις την Ανατολή. 
Αυτό το θαύμα
Λάτρεψαν γενιές ανθρώπων
Που η σκόνη τους τώρα 
Τυφλώνει
Τους ταξιδευτές της ερήμου.
Και τη νύχτα με το φεγγάρι
Σκέψου
Πως την ίδια Σελάνα
Τραγούδησε η Σαπφώ.
«Όταν ανεβαίνεις ολόγιομη
Στον ουρανό
Τ' αστέρια σβήνουν 
Στο πέρασμά σου». 
Είναι το ίδιο Φως  αυτό
Από την πρώτη μέρα 
Της Δημιουργίας.
Ή μήπως μια αντανάκλασή του; 
Τι σημασία έχει;
Είναι το μόνο που μας συνδέει
Με την καταγωγή μας
Και μας υπενθυμίζει 
Την Εστία
Που κάποτε θα γυρίσουμε
Ευθυτενείς
Κι αποκαμωμένοι.
Και τότε Κάποιος
Θα θυσιάσει
Τον μόσχο τον σιτευτό
Για τη σύντομη επάνοδό μας. 
Είναι τόσο λαμπρή η πορεία μας
Στην Ύλη
Και δεν εξαντλείς ποτέ
Τα Φαινόμενα.
Το Είναι μπορεί 
Να περιμένει
Εμπλουτιζόμενο. 

Κωνσταντίνος Μπούρας
από τη συλλογή ΤΡΙΑ ΑΛΦΑ, ΜΙΑ ΗΤΤΑ ΚΙ ΈΝΑ ΩΜΕΓΑ, 2017