Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Αλυσόδεση

Τώρα που γκρεμίστηκες,

μακριά από τη σκιά
μακριά από τον έρωτα
σε γδέρνω και σε ποδοπατώ.

Εκεί, 
κάτω απ' το δέντρο
οπυ με ήθελες 
δεμένο σκυλί

έγινα ζώο άγριο και παμφάγο.


Δήμητρα Κουβάτα
από τη συλλογή Σκυλί δεμένο, 2017




Comme il faut

Τη μασχάλη σου
δε θα την πω στιλπνή,
σαν την ανάστροφη πλευρά ενός κοχυλιού. 
Αυτά είναι για τους πουριτανούς.

Θα την πω βαθιά,
σαν μια φραντζόλα ζεστό ψωμί
που παραμάσχαλα την πηγαίνω στη μάνα μου
και καθ' οδόν την έχω σκάψει με τα χέρια μου
καταβροχθίζοντας όλη την ψίχα.


Δήμητρα Κουβάτα
από τη συλλογή Σκυλί δεμένο, 2017
 

Αστική ευγένεια

Θερμά παρακαλώ

να βγάλεις τα παπούτσια σου
στο ξύλινο πάτωμά μου.

Τρίζουν τα μέσα μου
σαν έρχεσαι.


Δήμητρα Κουβάτα
από τη συλλογή Σκυλί δεμένο, 2017

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

Μετάξι

Η ανατολή στο πρόσωπό σου
Το πιο σπουδαίο φως του κόσμου
Κι απ' όλες τις φωνές σου, φως μου
η πιο αγαπημένη είναι εκείνη που
χρώματα ανάκατα με το ζεστό το μέλι
γλιστρούν ανάμεσα απ' τα χείλη σου
σαν το μετάξι με τρόπο φυσικό και αληθινό. 


Αγγελής Μαριανός
από τη συλλογή Πεζολίβαδα, 2017

Προς Σαλονίκη

Κάποτε φτάσαμε και ως εδώ
παλιές πατρίδες παραδίδοντας
ώσπου να πέοουμε στην αγκαλιά
του νέου πατέρα στη νέα χώρα. 
Ήμασταν κάμποσοι, πρόσφυγες όλοι.
Απάτριδες, κατατρεγμένοι, αγριωποί.
Σεμνή η τελετή, όλοι γονάτισαν με θεληση
να νοιώσουν χάδια απ' τα δάχτυλά σου.
Σα βρέθηκαν στον κόλπο σου να δροσερέψουν
σε μια στιγμή ανακούφισης σε αναγνώρισαν
για πάντα δική τους νέα πατρίδα ευγενική
και επέστρεψαν στον συνοικισμό ακολουθώντας
την ταμπελα - προς Σαλονίκη. 


Αγγελής Μαριανός
απο τη συλλογή Πεζολίβαδα, 2017

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

Μυρτιά

Η άνοιξη δεν έρχεται τυχαία στον τόπο μας
κάτω απ' τα πόδια μας κι απάνω στα κλαδιά
μήτε τη χάρη δε μας έκανε η μέρα που τη νύχτα
ξεπερνά σε βάρδια κι είν' όλα μας φανερωμένα.
Όλα συμβαίνουν για να αφυπνιστούμε πάλι
Κάθε φορά που σκύβεις να μαζέψεις χαμομήλι 
Μη ντρέπεσαι, Μυρτιά μου, άσε με να σε μυρίσω
Κάθε φορά που σκαρφαλώνεις στα ψηλά ξέρε το 
ιδρώνεις και σταλάζεις άνοιξη στα μάτια μου
Μη ντρέπεσαι, Μυρτιά μου, άσε με να δακρύσω
Τα μάτια δεν πονούν μα τσούζουν βαλσαμόχορτο
της πιο πυκνής συγκέντρωσης και πιάνω
κλαίγοντας απ' τη χαρά, γεμίζω μια φιάλη
δάκρυα ανοιξιάτικα να βγάλω το χειμώνα
που 'χει γυμνά κλαδία να τα ζεσταίνω μόνο. 


Αγγελής Μαριανός
από τη συλλογή Πεζολίβαδα, 2017
 

Κόκκινη

Άρπαξε το χωράφι πρασινάδες
Πολλές ανταύγειες πράσινες χλωρές
Ανάμεσά τους στο κέντρο του κλήρου
Μια κατακόκκινη αφημένη πινελιά
Γεμάτη θράσος ξεπετάχτηκε ψηλά
Μία ευκαιρία βρήκε ανάμεσά τους
Να μεγαλώσει σαν την παπαρούνα


Αγγελής Μαριανός
από τη συλλογή Πεζολίβαδα, 2017

Ορχηστρικόν

Απολαμβάνοντας τα εξαίρετα
καπνικά λιβάνια της Βιρτζίνια
κάτω απ' το καθαρό αστρόφεγγο γιοφύρι, 
η τελευταία απόλαυση προτού παραδοθεί
στα όνειρά μου η νύχτα με τα κρυπτά διανοήματα. 
Καθώς ο αέρας κουρδίζει τα κρεμαστά καμπανάκια
κλείνω τα μάτια και διαλέγω τις εικόνες που αγαπώ
μελτέμια, βουκαμβίλιες και γιορτινά εξωκλήσια.
Προσθέτω τα κουρδίσματα που θυμιατό θυμίζουν.
Ο ήχος παίζει πάνω στην εικόνα κι εκείνη τρέχει.
Το θυμιατό φουντώνει, γράφει καμπύλες, σέρνει τους ήχους,
αναπαράγει το σεμνό ορχηστρικό κι ακολουθεί ο χορός. 
Τα παπαδοπαίδια του χωριού προβάλλουν στη σειρά
κι εκτελούν την ευλαβική χορογραφία προπομποί
του σεβάσμιου πατέρα έξω απ΄την ωραία πύλη.
Πέφτει ο αέρας σφαλίζει το ορχηστρικο,
η βουκαμβίλια κάνει την τελευταία της υπόκλιση. 


Αγγελής Μαριανός
από τη συλλογή Πεζολίβαδα, 2017


Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

Σκουριά



Φανερό αποτέλεσμα της άυλης φθοράς του χρόνου
Όνειρα πεταμένα και ξεχασμένα στον κάδο της ανακύκλωσης
Σώματα καταπονημένα από το απόλυτο τίποτα
Η απραξία αφήνει τα σημάδια της
Αργός και βασανιστικός θάνατος από αόρατο δολοφόνο
Το πνεύμα μου σιγοέσβηνε
Πίεση για δημιουργία για να σβήσω
το αίσθημα της αχρηστίας και της σαπίλας
Καταραμένες φωτιές που η αδυναμία του δυνατού μυαλού
δεν μπορεί να διαχειριστεί. 


Ζωή Σαπλαμίδου
αδημοσίευτο

Το μυαλό μου



Μία νέα πηγή αλλά γερασμένη
Βρίσκεται ανάμεσα στην πιο γλυκιά και ζεστή θάλασσα
Και στο ψηλότερο και ψυχρότερο βουνό
Έτοιμο να εκραγεί από το μάγμα που το ίδιο δημιουργεί
DesPair και DePressure κάνουν την εμφάνισή τους
Γρήγορη αναπνοή και πόνος
Πόνο που δημιούργησα εγώ η ίδια στον εαυτό μου
Πόνο τον οποίο πληρώνω με δάκρυα που δεν βγαίνουν στην σκηνή,
Αλλά αρέσκονται να μένουν στο παρασκήνιο
Πόνο που πληρώνω με την απάθεια
Νωχελικότητα
Μόνιμος κάτοικος του σώματός μου.


Ζωή Σαπλαμίδου
αδημοσίευτο
 

Μάσκες



Μάσκες
Παντού κυριαρχούν μάσκες
Μάσκες με χαμόγελο,
δάκρυα με μάσκες.
Κρίμα.
Ένας κόσμος μυστηριακά και
Ίσως
Ονειρικά πλασμένος να μετατρέπεται έτσι.
Σαν έναν ασαφή χώρο
Όπου βρίσκονται μόνο άνθρωποι.
Άλλοι μιλούν
Άλλοι σιωπούν
Άλλοι γελούν
Και άλλοι κλαίνε.
Οι περισσότεροι έχουν ένα κοινό.
Φορούν ή κρατούν μάσκες.
Τις φορούν όποτε πρέπει.
Τις αφαιρούν όποτε θέλουν.
Οι υπόλοιποι χαίρονται ή λυπούνται
Αυτόν που τις φορά.
Ίσως και αυτή να είναι η πραγματικότητα.
Μια φούσκα γεμάτη μάσκες.
Κρίμα.


Ζωή Σαπλαμίδου
αδημοσίευτο
  

Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

Ο ουρανός

Σβούρες σβούρες κινείται ο ουρανός
το στόμα του είναι γεμάτο σφραγίσματα
και πολλά κούφια οράματα
αναζητά απεγνωσμένα λοιπόν
το χέρι του επιδέξιου οδοντιάτρου.
Ψάχνει ο ουρανός κάθε μέρα ψάχνει
άλλοτε τρέχει κι άλλοτε ισορροπεί
με το κεφάλι κάτω, όπως ένα κλόουν.
Με το πρησμένο του μάγουλο
και τα μεγάλα σάλτα στο προσκεφάλι των ανθρώπων
ούτε ένα τσαμπί σταφύλια δεν μπορεί να απολαύσει. 
Γι' αυτό πολύ συχνά τον βλέπουμε 
χαμηλωμένο πάνω στη γη
αδιάφορο να περιμένει το κομπόδεμά μας.

Ναζή Χατζημωυσιάδου
από τη συλλογή Άρρητο, 2010