Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Το εισιτήριο της σταγόνας

Όπως παλιό λαμπιόνι πυράκτωσης
πάνω του πέφτει σταγόνα του έρωτα

Κι εκείνο βγάζει υπόκωφο στεναγμό 
σε στερνή του αναλαμπή και σβήνει

Έτσι θέλω να φύγω ...


Δημήτρης Βέλλας
από τη συλλογή Μεταφορές, 2017

Ανεξίτηλη προφητεία

Κάποιος εφηύρε το ανεξίτηλο κόκκινο.
Άντεχε σε πάγο και βροχή
σε φωτιά και μούχλα
σε λήθη κι εγωισμό.

Ο εφευρέτης χάθηκε
το χρώμα απαγορεύτηκε
τα όποια αποθέματα καταστράφηκαν.
Μα έτσι κι αλλιώς
δεν είχαν απομείνει 
παρά ελάχιστοι 
ερωτευμένοι επαναστάτες.

Παλιά προφητεία ωστόσο επιμένει
για την αναπόφευκτη μετάλλαξη.
Το ανεξίτηλο κόκκινο 
θα παράγεται όπως το αίμα
μέσα απ' τα οστά.

Ανησυχώ ήδη
για τους μελλοντικούς παράνομους. 


Δημήτρης Βέλλας
από τη συλλογή Μεταφορές, 2017


Μάταιη ορθοφωνία

Τραγουδούσε το αηδόνι
το ασύλληπτο του έρωτα.

Και λίγο πιο κει η ζήλεια
κακιά μάγισσα
ξενυχτούσε

σφυρηλατώντας το κελί του.


Δημήτρης Βέλλας
από τη συλλογή Μεταφορές, 2017

Ακρωτήρι ακρωτηριασμών

Μαύρα βράχια φορτωθήκαμε στην πλάτη.

Είναι η μνήμη των ώμων
για τα φτερά που κόψαμε.


Δημήτρης Βέλλας
από τη συλλογή Μεταφορές, 2017

Εσωτερικές ειδήσεις

Δεν είναι η άδεια πόλη της βουής

Δεν είναι το τηλέφωνο που σε κοιτάζει
μέρες σκοτεινό

Δεν είναι οι άγριες δαγκωνιές
της πεινασμένης τσέπης
στο χέρι σου

Απ' το μέσα σου απλώνεται

Σε τρώει

Κακιά σκουριά

Η ερημιά


Δημήτρης Βέλλας
απο τη συλλογή Μεταφορές, 2017


Καθυστερημένη ερμηνεία

Πέρασαν χρόνια πολλά.
Τελικώς όμως
ο ψεύτης βοσκός
εκμυστηρεύτηκε στον Φρόιντ
εκείνα του τα όνειρα.

Ποια σιωπή των αμνών;
Πίσω - λέει - από τα αναστάσιμα κλαρίνα
τον ξεκούφαιναν
απελπισμένα βελάσματα.


Δημήτρης Βέλλας
απο τη συλλογή Μεταφορές, 2017

Η αφή των ποιημάτων

Χαϊδεύει σελίδες απαλά
κοιτάζοντας μακριά αιώνιους δρόμους. 
Κρύβονται πίσω απ' των λέξεων τις στροφές. 

Ακουμπάει τα σημεία στίξης
ξαποσταίνει στις σκιές των τίτλων. 

Δάχτυλα παίρνουν το μερτικό τους
στα φυλλοκάρδια της ποίησης
μ' ένα τρυφερό σύστημα Braille.

Χαϊδεύει σελίδες απαλά.
Τις ισιώνει όπως η μάνα του
τη ριγέ κουβέρτα στο παιδικό του κρεβάτι.

Φτιάχνει διάδρομο ν' απογειωθεί χαμογελώντας
το ανεκπλήρωτο.


Δημήτρης Βέλλας
από τη συλλογή Μεταφορές, 2017

Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

Τρία χαϊκού για την ποιητική τέχνη

Όραμα ελευθερίας, 1

Έπαρση στίχων
Στις φυλακές της σκέψης
Λευκές σημαίες


Οπτασία

Σ' άγονη μνήμη
Της ποίησης τ' άρωμα
Θα σε θυμιζει


Ποίηση

Χρώματα είπες 
Και με το χρωστήρα σου
Άναψες το φως



Απόστολος Παλιεράκης
από τη συλλογή Βραχύσωμες πτήσεις
παρεκκλίνουσες, Χαϊκού, 2017

Τρία χαϊκού για το πρόσωπο του θανάτου

Ανελέητη

Δεν χαρίζεται
Στις σαθρές μας γέφυρες
Η καταιγίδα


Λαθρεπιβάτισσα

Στερνή ελπίδα
Μπαρκάρει περίλυπη
Μ' άκυρο ναύλο


Ολέθριοι καιροί ΙΙ *

Κάλιο αργά λες;
Το ποτέ ως τιμωρός
Παραμονεύει

* Οφειλόμενο ιστορικό : Παραλλαγές στίχων από το ποίημα «Καντάτα» του Τάσου Λειβαδίτημ που έχει κατασκηνώσει στην ψυχή μου. 


Απόστολος Παλιεράκης
από τη συλλογή Βραχύσωμες πτήσεις
παρεκκλίνουσες, Χαϊκού, 2017

Τρία χαϊκού για τη μοναξιά

Εθνικός κήπος

Πόση μοναξιά
Άραγε να αντέχουν
Τα παγκάκια του; 


Σχέσεις εγωισμών

Θα σκορπίζονται
Στο φύσημα αγέρα
Σαν να 'ναι άμμος


Εποχικά

Βαρύ χειμώνα
Με άνοιξης χρώματα
Δεν τον αλλάζεις



Απόστολος Παλιεράκης
από τη συλλογή Βραχύσωμες πτήσεις 
παρεκκλίνουσες, Χαϊκού, 2017

Σάββατο, 2 Δεκεμβρίου 2017

Μαγική λύτρωη - 21η Μάρτη

Το άρωμά σου, Ποίηση,
αναδύεται πρώτα
μια μαγική γεύση
ακολούθως
με τη θεϊκή κατάδυση
στον βαθύ εαυτό σου
 

κι έπειτα η πανδαισία
χρώματα και ήχοι
και φως στις λέξεις
και αίσθημα
συντρέχουν
στο πυροτέχνημα
της ψυχής
σαν ανάπτυγμα
στίλβουσας αστραπής
του νου
σαν απαύγασμα
κρυμμένης συμπίεσης
 

η πυκνή ανάγκη
για λύτρωση.



Περσεφόνη Τζίμα
από τη συλλογή Γαλάζιο μελανό, 2017

Ευτυχής απάτη

Αναρωτιέμαι πού να μετακόμισες
και μάλλον μετανάστευσες γι’ αλλού
χωρίς προειδοποίηση καμιά
έτσι ανενδοίαστα,
πλανεύτρα Ευτυχία,
σαν τα εφήμερα έντομα
σαν τους περαστικούς εραστές.
 

Ήσουν θαυμαστά πληθωρική στην προσφορά σου
αφού μπορούσες να κοπείς στη μοιρασιά
σε εκατό κομμάτια ικανοποιητικής
μαγείας σε όσους σε γευτήκαμε
γιατί απ’ τη φύση σου, Ευτυχία, δεν καταδέχεσαι
να δείξεις τέτοιες μιζέριες μοιρασιάς
τόσο άμετρη που είσαι.
 

Μόνο που έμαθα αργά πως είσαι
κόρη της νιότης πιο πολύ
κόρη του ξένοιαστου και αλαζονικού Έρωτα
και της άσβεστης ελπίδας για το ανέφικτο.
Και είδα ακόμη περίτρανα πως είσαι κόρη
της άγνοιας και της απύθμενης αφέλειας.
 

Η γνώση μας που χτίστηκε
με βασανισμένη πείρα
και απώλειες σε αύξοντα ρυθμό
σε έδιωξαν για πάντα κι ανεπιστρεπτί.
 

Η νέκρωση των χρωμάτων
μέσα στην παγωμένη χώρα
πού να αφήσει θέση για σένα, Ευτυχία!

Κι όμως, πόσο μου άρεζες
μέσα στο εφήμερό σου
μέσα στη γλυκιά απατηλότητά σου,
όταν με στήριζες και μού φύτευες φτερά
για να πετάξω στο απέραντο
σαν ανάλαφρο πουλί παντοδύναμο
στην κορύφωση της δημιουργίας!



Περσεφόνη Τζίμα
από τη συλλογή Γαλάζιο μελανό, 2017