Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Πατρίδα μου η αγάπη

πατρίδα μου η αγάπη
το χώμα των δακρύων μας
αρχαίες λέξεις οι λέξεις μου
λέξεις που μου φανέρωσαν τον κόσμο
ψίθυροι ακατάληπτοι στο μοιρολόι μάνας
τόποι που μ' έδεσαν στις κόγχες τους
εδραιωμένοι μέσα μου μ΄ορίζουν
πατρίδα μου ο ήλιος
η βροχή τα δέντρα τα βουνά
ρίζες βαθιές αρχέγονες
το χώμα που πατάω στέρεα
το χώμα που θα με χωνέψει
πατρίδα μου ο κόσμος
πατρίδα μου η αγάπη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη
από τη συλλογή Λιγοστεύουν οι λέξεις, 2017
 

Τα δέντρα γνωρίζουν

Τα δέντρα γνωρίζουν
οι ρίζες τους κοιτούν βαθιά
Στον κορμό κύκλους αιώνων
καταγράφουν δάκρυα
Στο φλοιό μες στις σχισμές
κρύβουν ερωτευμένων τα φιλιά
Στο θρόισμα των φύλλων 
ανιχνεύουν μυστικά μηνύματα
Με στωικότητα πορεύεονται αργά
Με τα κλαδιά και με τα φύλλα
ατενίζουν πέρ' απ' τον ορίζοντα
πέρα απ' τη μέρα κι απ' τη νύχτα πέρα
Τα δέντρα γνωρίζουν

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη
από τη συλλογή Λιγοστεύουν οι λέξεις, 2017

Λιγοστεύουν οι λέξεις

Λιγοστεύουν  οι λέξεις
Μουδιασμένες
λιώνουν στο στόμα
χάπι πικρό
Κόμποςστο λαιμό
με πνίγουν
Τελειωμένα λόγια οι λέξεις
Ακατάληπτα
μουρμουρητά και κραυγές
ανακούρκουδα καθισμένα
κουνιούνται πέρα δώθε
Θρηνούν
Θρήνος που λέξεις δεν γίνεται
Φρίκη που δεν τη φτάνουν οι λέξεις

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη
από τη συλλογή Λιγοστεύουν οι λέξεις, 2017

Άγνωστες λέξεις

Βρέφος της Άρνισσας κόρη αντάρτη
Χαμένο νήπιο σε οικοτροφείο της Πράγας
Μαθήτρια στο χωριό του Μπελογιάννη
Έφηβη φυγάς στην Ιταλία
Παράνομη πρόσφυγας σε στρατόπεδο στη Ρώμη
Άπατρις δίχως ιθαγένεια στο Μάλμε'
Πολίτης του κόσμου πλέον στη Στοκχόλμη
Ζωή εφτά φορές κομματιασμένη
θρυμματισμοί θαμπού καθρέφτη
Εφτά θρυμματισμένα προσωπεία
Με τόσο θρύψαλα
θαμπά γυαλιά καρφιά
πού φως κουράγιο πού
να δέσεις την κοτσίδα με ηλιαχτίδες
Καθρέφτες καθρεφτίσματα
λάμψεις φωταγωγίες
χαμένη υπόθεση
άγνωστες λέξεις

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη
από τη συλλογή Λιγοστεύουν οι λέξεις, 2017

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

Κατά το σούρουπο

Κατά το σούρουπο απ' το βορρά
έρχονται ψίθυροι απαλοί
και με βυθίζουν σε γλυκιά μελαγχολία
Τότε στα μάτια μεταξωτές κλωστές 
λικνίζονται Αλσηίδες νύμφες
Λουσμένες στο βόρειο σέλας
λαμπυρίζουν και με ζεστά αγγίγματα σε δάση
δύσβατα με παρασέρνουν

Βραδιάζει πάλι μέσα μου
σκοτάδι η απυσία με τυλίγει
Θέλω να κλάψω να βυθιστώ
σε κολυμβήθρας δάκρυα
Βρέφος που του προσδίδουν όνομα
πρόσωπο ν' αντικρίσει τη μέρα
βραδιάζει πάλι μέσα μου
απόψε δεν θα κοιμηθώ


Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη
από τη συλλογή Λιγοστεύουν οι λέξεις, 2017


Ξεριζωμενα δέντρα

Ξεριζωμένα δέντρα οι τόποι μας;
Πρόσφυγες οι γονείς
μετανάστες εσωτερικοί μετά
άπλωσαν μέσα τους ρίζες κομμένες
Ξεριζωμένα δέντρα δυο φορές κι εμείς
ας ριζώθηκαν στο έρμα μας πατρίδες. 
Και τώρα των παιδιών μας η σειρά
ξεριζωμένα δέντρα να πορεύεται
Ξεριζωμένα δέντρα οι τόποι μας. 

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη
από τη συλλογή της Λιγοστεύουν οι λέξεις, 2017

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

Ελευθερία, Ελπίδα, Χαρά

Ελευθερία

Ένα μοναχικό κοριτσάκι ξυπόλυτο στη λάσπη. Σηκώνει το κεφάλι ψηλά και κοιτάζει τ' αστέρια.


Ελπίδα

Ένα λευκό πυυλί ζωγραφισμένο σε μια τσαλακωμένη κόλλα ιχνογραφίας. 


Χαρά

Ένα απαλό αεράκι αναδεύει τα πυκνά ξανθά μαλλιά ενός πάιδιού. Ο ήλιος σημειώνει στο ημερολόγιο γιορτή. 


Θεοφάνης Χ. Ζβες
από τον Τόμο Β' - Αισθαντικοί αφορισμοί και αξιώματα, 2017


Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

Άτιτλο ( Οι έρωτες δεν γερνούν ...)

Οι έρωτες 
δεν γερνούν.
Μόνο οι εραστές
πεθαίνουν. 

                           Κάποτε τα φιλιά σου
                           πεταλούδες στις πλεξούδες
                           της νύχτας.
                           Τώρα κυκλοφορείς 
                           αχτένιστη
                           με τα μαλλιά στα μάτια
                           να σκεπάζουν το σκοτάδι.


Αλεξάνδρα Γαλανού
από τη συλλογή Παρενθέσεις και εισαγωγικά, 2016
Ενότητα Μετέωρα λόγια

Ονειρικό

Ο έρωτας σου
πυρακτωμένη πανσέληνος
που έπεσε στη θάλασσα.
Πήραν φωτιά τα κύματα,
έλουσαν φως τους διάττοντες αστέρες. 

Το πρωί, εις μάτην, 
προσπαθείς ν' αλιεύσεις
τα υπολείμματα.
Τώρα πορεύεσαι
στο ίδιο σκηνικό
με την εικόνα
να επαναλαμβάνεται
κατά συρροή ονειρικά. 


Αλεξάνδρα Γαλανού
από τη συλλογή Παρενθέσεις και εισαγωγικά, 2016
Ενότητα Θρυμματίζοντας τη σιωπή

Η βρύση που έσταζε

Τσαλακωμένο ποίημα
σε συρτάρι παλιού ξενοδοχείου, 
πέρασμα ποιητή που έμεινε
άγυπνος ψάχνοντας 
λέξεις και χαρτί. 

Παρασελίδιος σημείωση
οι στίχοι του
ανάμεσα σε εδάφια δωρεάν Αγίας Γραφής
- δεν του χρειαζόταν πια
το ελπιδοφόρο ανάγνωσμα
για τους αμαρτωλούς.

Μερικές ζωές πιο πριν
έζησε νύχτα με έρωτα
σε τούτο το δωμάτιο
σ' αυτή την πόλη
ή και σε άλλη, δεν θυμάται.
Θυμάται όμως 
το τρένο που περνούσε,
το κρεβάτι που θορυβούσε
κι όλα να μπλέκονται
με γέλια, βογγητά,
φιλήδονα μουρμουρητά
και μια σπασμένη βρύση 
που έσταζε. 


Αλεξάνδρα Γαλανού
από τη συλλογή Παρενθέσεις και εισαγωγικά, 2016
Ενότητα Θρυμματίζοντας τη σιωπή

Τα μαύρα πανιά

Στο συρματόπλεγμα τα μαύρα
πανιά που μπλέχτηκαν
στα χρώματα του δειλινού
πέταξαν μακριά.

Κι εσύ μετέωρη έμεινες
να διερωτάσαι αν
είναι «εκείνοι» που τα κρέμασαν
για να χτυπά η ματιά
και να επιστρέφει
ή μήπως είμαστε «εμείς»
γιατί πενθούμε
και μαύρισε η ψυχή.

Τώρα που σε καλεί η θάλασσα,
σκέφτηκες, δεν έχει σημασία.
Είναι κάποια σύνορα
που σβήνουν πάνω στο κύμα.
Ύστερα, είναι κι ο αγέρας
που φυσά τα βράδια υγρά
και μεταφέρει την αλμύρα
από τη διπλανή αμμουδιά
κοντά σου.


Αλεξάνδρα Γαλανού
από τη συλλογή Παρενθέσεις και εισαγωγικά, 2016


Ο ρακοσυλλέκτης

Τα βράδια περιμαζεύει 
πληγωμένα ποιήματα
στην άκρη του δρόμου.
Τυλίγει με επιδέσμους
τις λέξεις που αιμορραγούν.
Κλείνει στα χέρια του
τα φαγωμένα νύχια τους.
Χτενίζει τα γεμάτα λάσπη
μαλλιά τους.
Τις αγκαλιάζει τόσο σφιχτά
όπως τον πρώτο έρωτα
καλοκαίρι κοντά στη θάλασσα.
Κι ύστερα προσπαθεί μαζί τους
να διανύστι την απόσταση
από την ερημιά της θλίψης
στον λαμπροφόρο του αποσπερίτη.

Αλεξάνδρα Γαλανού
από τη συλλογή Παρενθέσεις και εισαγωγικά, 2016