Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Ο ραβδισμός του Θερσίτη

Την ράχη του Θερσίτη,με ραβδί,
χτύπησε,μανιασμένος, ο Οδυσσέας.
Για την μεγάλη του αναίδεια,
φωνή να υψώσει,
στων βασιλέων την σύναξη μπροστά,
(αυτός,ένας απλός στρατιώτης)
και να μιλήσει,ενάντια στον πόλεμο
και του Αγαμέμνονα την εξουσία,να χλευάσει!...
Κι όλο ,των Αχαιών,το στράτευμα,
που ήταν τριγύρω,συναγμένο,
από τον ραβδισμό αυτόν,
διόλου,δεν ενοχλήθηκε...
Ολοι τους,
του Θερσίτη οι σύντροφοι,
σ΄επευφημίες ξέσπασαν
και σε ζητωκραυγές,
του Οδυσσέα τις αρετές,παινεύοντας!...
Σ΄επευφημίες ξέσπασαν,οι άφρονες
και σε ζητωκραυγές,οι αφελείς του όχλου...
Αντάξιά τους,είν΄η μοίρα,όλων αυτών,
που έτσι στην ζωή,ανάξια,πορεύονται...
Οταν το πρόσωπό τους το σκληρό,δείχνουν,
οι άρχοντες,
αντί ν΄αντισταθούν,
θαρρούνε προτιμότερο,
τους άρχοντες,αισχρά,να κολακεύουν!...

Τάσος Σ. Μάντζιος
αδημοσίευτο
 

Η χλεύη

Ο χρόνος,
μέγας πελταστής,
εξακοντίζει
με ακρίβεια δεινή,
την αιχμηρή του
χλεύη,
επάνω
στους ομόκλινους
ριψάσπιδων ζωών,
στους ομοτράπεζους,
ονείρων
μηδισάντων!...


Τάσος Σ. Μάντζιος
αδημοσίευτο

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Περιπλανώμενη φλόγα

Τι τρέχει στον αέρα
τι χρειάζονται τα όνειρα μέσα του
απ' το σπόρο της σιωπής εγείρεται η ζωή
δραπέτης της αύρας του Θεού ο άνθρωπος
συμπαντική νότα
σ' ένα ταξίδι φαντασίας.

Τι τρέχει μες στο νερό
πού πάει η ροή κουβαλώντας το φως
ελάχιστο τίποτα ανακυκλωμένου έρωτα
από μέρα σε μέρα γερνώ μες στη νιότη
έρχομαι και κανείς δε με θυμάται
δεν έχω απαντήσεις ούτε όνομα μόνο ηχώ.

Κατοικούμε σε αποδημητικό κόσμο
μόνοι στο πάρκο παίζουμε
ανέμελα με τις εποχές
απ' τα οδοφράγματα της καρδιάς
στα οδοφράγματα του χρόνου.

Θα φτάσεις στη ώρα σου
περιπλανώμενη φλόγα
ένα πουλί που νομίσαμε χαμένο
θα με κοιτούσε από μακριά
επιμένοντας στους ίδιους διάττοντες φθόγγους
προσκλητήριο μιας χαμένης αρχιτεκτονικής.


Βασίλης Φαϊτάς
από τη συλλογή Στο Καφέ «Εντροπία», 2017


Η μάσκα της ήττας

Τι χρειάζονται οι ορίζοντες
σε όποιον μετά την καταιγίδα ορθώνεται
κρεμασμένος από μια ανταύγεια
σε κείνον που περπατά αναπνέοντας
το κυάνιο τ' ουρανού
τι παραπάνω έχουν να δώσουν
τα ταξίδια τα βιβλία τα δάκρυα
σε κείνον που ανοίγοντας την πόρτα του ένα πρωί
χάνεται στις εποχές.

Περπατά στις αποβάθρες της Σαλονίκης
στο βουερό πλήθος που δεν είναι πια εκεί
είναι αργά ν' αγαπηθεί και το ξέρει
η σιωπή παίρνει το σχήμα του ανέμου
ετυμηγορία παλιά όσο η ζωή
ο κάθε θάνατος οδηγεί στη δική του επανάσταση
κι έτσι αόρατος καθώς είναι γνωρίζει
η νίκη άλλο δεν είναι
παρά η μάσκα της ήττας
στο βάθος του μονοπατιού.


Βασίλης Φαϊτάς
από τη συλλογή Στο Καφέ «Εντροπία», 2017

Το μεγάλο ποίημα

Ήξερε πάντα ήταν παιδί
μιλούσε με όνειρα
οι λέξεις του σμήνη πουλιών πλοηγοί ατραπών
ανέπνεε τη στάχτη των προγόνων του
προδομένος στη συνωμοσία του σύμπαντος
ήξερε
έτσι γράφεται το μεγάλο ποίημα
η ζωή αντικατοπτρισμός της νιότης ενός άλλου κόσμου
η κάθε μέρα που περνά αθάνατη
και δε γυρίζει πίσω.

Η αιωνιότητα βουτά στο κενό και τινάζεται
όπως ο μουσκεμένος σκύλος στο νερό
χαίτες γαλαξιών αινιγματικοί κονιορτοί του έρωτα
σαν κάτι από παλιά να 'χε πολύ πονέσει.

Στο εφήμερο περιθώριο της ροής
ο άνεμος θα συνοδεύει πάντα
αδιάφορες ιστορίες ταξιδιωτών.

Ήξερε πάντα
ένα παιδί γεννημενο από ουτοπίες.


Βασίλης Φαϊτάς
από τη συλλογή Στο καφέ «Εντροπία», 2017


Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Το παλίμψηστο της ψυχής

Ο ουρανός σταμάτησε στην πόρτα μου
αυτά που είναι πέρ' απ' τον χρόνο ήρθαν
ταξίδεψαν πολλές γενιές ανάμεσα στους αιώνες
όπως η μέλισσα από λουλούδι σε λουλούδι
όσα το σώμα διέγραψε
αποκαλύπτει
το θαύμα γεννιέται μόνο από θαύμα.

Ο κόσμος είναι πίο νέος από μας
χιλιάδες χρόνια
εραστής της αθανασίας η νιότη
χυμάει όπως ο αιχμάλωτος σκύλος
μυρίζοντας τους δρόμους του χάους
σπάει τα δεσμά του και ορμά
κυνηγώντας το ανείπωτο μέσα του.

Δεν μας λείπει παρά 
η ώρα εκείνη που τα πουλιά πετούν
έξω απ' τις μέρες
όταν το φως και η θάλασσα γίνουν ένα
υπάρχει ακόμα μια θημωνιά μεταμέλειες
στις αφετηρίες όλων των ονείρων
γιατί δρόμος άλλος για την άνοιξη
δεν υπάρχει. 


Βασίλης Φαϊτάς
από τη συλλογή Στο Καφέ «Εντροπία», 2017

Αναπνέω το σύμπαν

Το βουνό είναι μήνυμα αιωνιότητας
ενσαρκωμένη ανάμνηση έρωτα η ζωή
η ψυχή του ανθρώπου γεμάτη θάλασσα
ο ουρανός μέσα του
όλα έχουν το όνομα του καθενός
συγκλίνουν
όπως ένα κύμα μες στο άλλο
ο νόστος στα βήματα των προγόνων.

Αναπνέω το σύμπαν
πάντα ήμουν και κάπου αλλού 
μια πραγματικότητα μες σε μιαν άλλη
το ταξίδι αρχίζει εκεί που τελειώνει 
σε κάθε φύλλο του δέντρου σείεται ένα δάσος
κάθε ακτή διηγείται τον περίπλου
ατέλειωτου πεπρωμένου. 

Βασίλης Φαϊτάς
από τη συλλογή Στο Καφέ «Εντροπία», 2017


Στο Καφέ «Εντροπία»

Έξω απ' το παράθυρό μου εκεί
στη φευγαλέα ζωή των προαστίων
κάποτε ένα παιδί έσωσε τον κόσμο
γύρισε την πλάτη του στο κενό
δείχνοντας το αστραπιαίο πέρασμα του μυστικού. 

Στο καφέ «Εντροπία» συγκομιδή ψυχών
οι θαμώνες αφουγκράζονται ανήσυχοι κάτι αμετάκλητο
ένας μεταλλαγμένος άνεμος εισβάλλει στις αισθήσεις
διαστπά τον χρόνο σε μοναχικά συμβάντα
τις λέξεις σε τρομαγμένα πουλιά. 

Ρέω σε θάλασσες σωσίες υδάτινους λαβυρίνθους
κάθε άνοιξη είναι ένα αβέβαιο κρυπτόγραμμα
πού πάει όλη αυτή η θύελλα που με γέννησε
πού μεταναστεύει.

Αυτό που πέσασε αστράφτει απρόσιτο
ό,τι έρχεται ζει εδώ
ανάμεσα σε μας και τους παγετώνες.


Βασίλης Φαϊτάς
από τη συλλογή Στο Καφέ «Εντροπία», 2017

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Ταξίδι

Τυφλός διασχίζω 
το χαμόγελό σου.
Διαχέεται το σύμπαν.
Λευκό το κείμενο
των ματιών σου,
φράση ερωτική,
σφάγιπ
στης γλώσσας τον βωμό. 
Δίχως την αφή σου
χάνεται το μυστήριο,
επιστρέφει το μονοπάτι 
στον οδοιπόρο,
δημιουργεί σκιές
κι είναι
ατέλειωτη
η νύχτα
στον καμβά 
των μαλλιών σου.

Αναστασία Παρασκευουλάκου
από τη συλλογή Λευκός καμβάς, 2017


Τελευταίο δρομολόγιο

Κάτι φιγούρες στο παράθυρο του τραίνου
με κατεβασμένα πρόσωπα,
παραδομένα στης νύχτας τις διαδρομές.
Τελευταίο δρομολόγιο.
΄Άνθρωποι βράχια. 
Πόσο ν' αντέξει κανείς 
χωρίς αγάπη.
Απουσιάζεις και φλέγομαι.
Λησμόνησα όσα έμαθα
κι αναβλύζει μια γλύκα απ' τον πόνο. 
Καίγομαι από επιθυμίες.
Να σου ζεστάνω τα χέρια,
να φυσήξω στ' αυτί ανάσες. 
Η απουσία αου, έγκαυμα.
Όσο περνάει η ώρα,
γίνομαι ξένος 
στο δικό μας σπίτι,
μια τελεία \
στο δέρμα σου.

Αναστασία Παρασκευουλάκου'
από τη συλλογή Λευκός καμβάς, 2017

Λεπτομέρεια

Καθηλωμένη μπροστά στον καμβά
με το λευκό να σε γδύνει, 
τακτοποιείς το κραγιόν στο καθρεφτάκι.
Ακολουθεί η κάθοδος των σωμάτων,
τα φιλιά εκείνη την Άνοιξη
στο πάρκο με του ερωδιούς.
Ακούς τα σκυλιά
πώς αλυχτούν στη γέφυρα
πάνω από το ποτάμι, ναι, 
αυτός ο θρήνος φτάνει
μέχρι τη δική μας πόρτα.
Αναζητούν σαστισμένα
μια πατρίδα,
ένα χάδι. 
Ποιος όμως 
μπορεί να εγγυηθεί
την πολυτέλεια της αφής;

Αναστασία Παρασκευουλάκου
από τη συλλογή Λευκός καμβάς, 2017


Επιθυμία

Η απουσία σου  αναβοσβήνει
στον σηματοδότη,
ίσα να χωρέσουν οι σκέψεις
σε χιλιόμετρα αγάπης.
Ζω την ιστορία 
ενός μοναχικού
ως το μεδούλι.
Η επιθυμία για σένα
απλώνεται στο σύμπαν
να προλάβει τον χρόνο.
Τώρα, φόβος.
Κάθε αναπνοή κι απειλή. 
Ο ήλιος δεν με κρατάει
στη τροχιά των πλανητών.
Πώς να σκεφτώ καθαρά, 
να κάνω ό,τι πρέπει
για ένα φιλί σου.

Αναστασία Παρασκευουλάκου
από τη συλλογή Λευκός καμβάς, 2017