Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

Αντίο Θόδωρε !



Με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο πεσμένο στη γη
στοχάζομαι
πως γκρεμίστηκε στο κεφάλι μας
ολάκερη η Ελλάδα
γράφει ο φίλος μου Ανέστης

Κι εμένα
σπαράζει η καρδιά μου
με πνίγει η στεναχώρια
που ‘φυγε
για την « Άλλη θάλασσα»
το «Βλέμμα του Οδυσσέα»

Μα το μυαλό που καθρεφτίζεται
στα όνειρα του
ακούει
την ομιλητική σιωπή του
να εξιστορεί
«Μια αιωνιότητα και μια μέρα»
το «Μετέωρο βήμα του Πελαργού»
τον τραγικό «Θίασο» των Βαλκανίων»
«Το λιβάδι που δακρύζει»

Είτε το θέλουμε είτε όχι
θα στρέφουν
τα βλέμματα της Ανθρωπότητας
στο «Τοπίο της ομίχλης»
μέχρι να το σκεπάσει
η «Σκόνη του χρόνου»


25.1.2012


Κωνστάνς Δημά
αδημοσίευτο 




Σε προσμένω



Σε προσμένω
μέσ’ στο μαρτύριο της νύχτας

για να τραβήξεις
ως το τέλος
το νήμα της μαύρης φορεσιάς μου


Σε προσμένω
μέσ’ στην παγερή απουσία

για να μ’ ανοίξεις
για κείνη την αιώνια μέρα
που ψάχνω από την ώρα που σε αναγνώρισα


Σε προσμένω
μέσ’ στη γδαρμένη υπομονή

για να με ντύσεις
με τον χιτώνα
που ’χει το χρώμα τ’ ουρανού και του αφρού


Σε προσμένω
μέσ’ στα διάφανα όνειρά μου

για να πετάξω
ακτινοβολώντας ήλιο


Κωνστάνς Δημά
από τη συλλογή Aspyxie, 2008



Ασφυξία



Έλπιζα να πνιγώ
στην ευωδιά της άνοιξης
στη δροσιά του Μάη
στην ανεξέλεγκτη των χεριών τρυφερότητα

Στο τρίξιμο της πόρτας
το αίμα του καλοκαιριού χτυπιέται
πνίγεται στην ασφυξία του χειμώνα

Απαντοχή
να κρατήσω απόσταση

Συμπαγές πέτρωμα

Τελευταία προσπάθεια
θλιβερή
 να ξεχάσω

Τίποτα δεν παρεμβλήθηκε
να μ΄ εμποδίσει να πνιγώ
στο κενό


Κωνστάνς Δημά
από τη συλλογή Asphyxie, 2008



Μεταξύ ουρανού και γης



κοιτάζει
τη ροζιασμένη παλάμη
–φωτογραφία της ζωής–

ορφανή από χάδια
δρόμοι της περιπλάνησης
θαμμένα όνειρα
ανάμεσα στις στάσεις-νεκροταφεία

αφουγκράζεται
τη σιωπή μέσα της

η νύχτα αναπνέει

στον ουρανό ανάβουν τ’ άστρα

αποκοιμιέται
πάνω στην ανάμνηση μιας πόλης
κρεμασμένης στον αέρα

ο ύπνος αμβλύνει
τα εγκαύματα κάτω απ’ τα βλέφαρα

η σελήνη μάρτυρας
της χαμογελά
περήφανη


Κωνστάνς Δημά
από τη συλλογή Asphyxie, 2008