Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2008

Το ίδιο

Τις νύχτες
μαχαιροβγάλτες μπαίνουνε στο σπίτι μου
μου κόβουν το λαιμό
Αίμα αόρατο κυλάει παντού
στο λόγια, στη φωνή μου
ουρλιάζω και κανένας δεν ακούει
δεν καταλαβαίνει τίποτα.

Την άλλη μέρα
ξυπνάω άλλη, άγνωστη μες στους καθρέφτες μου
ακόμα και στην ίδια εμένα.
Με χαιρετούν καθώς περνώ
«Πώς είσθε; Καλημέρα !»
κανείς δεν βλέπει τα σημάδια της σφαγής

Αγανακτώ, φοβάμαι κι αμπαρώνομαι
στον εαυτό μου - όμως εκείνοι μπαίνουν
κάθε φορά και από διαφορετική μεριά
κάθε φορά κρατώντας διαφορετικό μαχαίρι.
κι αν λέγεται πόνος, μνήμη, μοναξιά
απαυδημός, έρωτας, χαμένη ελπίδα
το ίδιο σφάζουν, το ίδιο θανατώνουν.

Λένα Παππά
δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Πάροδος,
τεύχ. 19, Απρίλιος 2008

1 σχόλιο:

Poet είπε...

Ομολογώ ότι δεν ήξερα τη Λένα Παππά. Την ανακάλυψα σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά και είναι χαρά μου που έχω τώρα την ευκαιρία να αναρτήσω τα ποιήματά της στις θεματικές ανθολογίες. Ιδίως «Το ίδιο» είναι ένα ποίημα συγκλονιστικό.

Ο άνθρωπος δεν είναι ταγμένος να ζει μόνος. Μόνος με όλα όσα χάθηκαν αλλά παραμένουν ζωντανά στη μνήμη, εισρέουν αργά το βράδυ από τις χαραμάδες και ρουφάνε το πιο καθάριο αίμα της καρδιάς μας.