Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2008

Απ' ώρα σ' ώρα

Αέρας σκουριασμένος φυσάει στο δωμάτιο
απ’ τη μεριά παλιάς πληγής.
Δαγκάνει ο τρόμος το μυαλό
και ναυαγός στον ίλιγγο
ζάλη τη ζάλη
σε λαμαρίνες και ξερόκλαδα σκοντάφτω.

Ποιος λέει πως μελαγχόλησα;
Σε μια αποθήκη γυαλικών
κλειδώθηκαν τα χρόνια μου.
Κορίτσια απαρηγόρητα
φορούνε τις κουρτίνες νυφικό.
Οι νεραϊδούλες νόσησαν
και βήχουν ασταμάτητα
κι όσο να πεις
μια άλλη οικειότητα θεριεύει στο σκοτάδι.

Ποιος λέει πως μελαγχόλησα;
Υποδειγματικά εξέτισα
όποιο κενό μου αναλογεί.
Μόνο λίγο ξαφνιάστηκα.
Τόσα σωσίβια, τόση εγκαρτέρηση
Κι απ’ ώρα σ’ ώρα
η στάθμη του νερού εξαντλείται.

Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου
από τη συλλογή Όροφος μείον ένα, 2008

2 σχόλια:

Maria Jose είπε...

Πολύ ωραίο..."Κορίτσια απαρηγόρητα φορούνε τις κουρτίνες νυφικό".
Όπως και τα υπόλοιπα της ίδιας ποιήτριας.

Poet είπε...

Χαίρομαι που σου αρέσουν τα ποιήματα της Ευτυχίας, Maria Jose. Δυστυχώς, παρόλο που την έχω προτρέψει αρκετές φορές ως τώρα, δεν έχει επαφή με το διαδίκτυο και δεν μπορεί να δει αυτά και άλλα ευνοϊκά σχόλια για την ποίησή της.

Για σένα δώρο όμως τώρα ένα ακόμη ποίημα από τη συλλογή της που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες.