Τρίτη, 18 Αυγούστου 2009

Άτιτλο (αναδύεσαι)

Αναδύεσαι. Τα σκοινιά που σε βαστούσαν στο βράχο τα 'φαγε το κύμα, η προσευχή του κάβουρα κι οι στεναγμοί των πνιγμένων. Ταξιδεύεις στις θάλασσες. Ο άνεμος σου δίνει κάθε τόσο μια, θέλοντας να σε καταποντίσει. Χάνεσαι. σε λίγο πάλι αναδύεσαι μέσ' από τ' αφρολούλουδα.
Έρχεσαι συχνά όταν είναι γαλήνη κάτου απ΄τα παράθυρά μου. Δε μπόρεσα όμως ποτέ να ξεχωρίσω καλά τη μορφή σου. Αλλά έρχεσαι και με τη θύελλα.
Είσαι νησί από ελαφόπετρα ή μήπως ναυάγιο από ανάμνηση;

Ε. Χ. Γονατάς
από τη συλλογή Η κρύπτη, 1979

1 σχόλιο:

Poet είπε...

Μετά τον Ρίτσο, τον Σεφέρη και τον Σικελιανό, αυτό το εξαίσια μελαγχολικό ποίημα του ολιγογράφου Ε.Χ. Γονατά. Τα λίγα κείμενά του αποτυπώνουν «το ρευστό μεταίχμιο μεταξύ ποιήματος και πεζού», όπως επισημαίνει ο Π. Μουλλάς.