Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2009

Οι μοιραίοι



Μες την υπόγεια την ταβέρνα,
μες σε καπνούς και σε βρισιές
(απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα)
όλ’ η παρέα πίναμ’ εψές
·
εψές, σαν όλα τα βραδάκια,
να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο
και κάπου εφτυούσε καταγής.
Ω! πόσο βάσανο μεγάλο
το βάσανο είναι της ζωής!
Όσον κι ο νους να τυραννιέται,
άσπρην ημέρα δε θυμιέται.

Ήλιε και θάλασσα γαλάζια
και βάθος τ’ άσωτ’ ουρανού!
Ω! της αυγής κροκάτη γάζα,
γαρούφαλα του δειλινού,
λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,
χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!

Του ενού ο πατέρας χρόνια δέκα
παράλυτος, ίδιο στοιχειό
·
τ’ άλλου κοντόημερ’ η γυναίκα
στο σπίτι λυώνει από χτικιό
·
στο Παλαμήδι ο γιος του Μάζη
κ’ η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.

- Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
- Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
- Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
- Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Κανένα στόμα
δεν τό βρε και δεν τό πε ακόμα.

Έτσι στη σκοτεινή ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα,
όπου μας έβρει, μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

Κώστας Βάρναλης
από τα Ποιητικά, 1956


9 σχόλια:

Poet είπε...

Οποιαδήποτε ομοιότητα με τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα είναι καθαρά συμπτωματική!

μωβ είπε...

πάντα επίκαιρος και υπέροχος ο Βάρναλης...
να'σαι καλά Τόλη που μας το θύμισες αυτό το υπέροχο ποίημα...

την καλημέρα μου

Poet είπε...

Κι εγώ είχα καιρό να το ακούσω, Τζούλια μου, και μου το θύμισαν τα καμένα. Αντί για την υπόγεια ταβέρνα, μου το θύμισαν τα καθρεφτάκια και οι κορδέλες με τις οποίες αποβλακώνουν τώρα τους ιθαγενείς.

Αυτή την υπέροχη φωτογραφία του Βάρναλη την έχουμε στο σαλόνι μας. Ο μοναδικός Βάρναλης, ο μεγάλος Θεοδωράκης και ο σπουδαίος Μπιθικώτσης, τι άλλο να ζητήσει κανείς;

50fm είπε...

Απλά σε ευχαριστώ!
Ήταν ότι έπρεπε!
Βαθύς αναστεναγμός και το ξαναδιαβάζω...
Σου στέλνω την αγάπη μου!

Poet είπε...

Είχα αποφασίσει να μην αναρτήσω ποιήματα για ένα διάστημα. Όταν καίγεται ο κώλος σου, σου κόβεται η διάθεση να ασχοληθείς με τα ερωτικά και τα υπαρξιακά σου. Κι ύστερα θυμήθηκα τους Μοιραίους.

Η ποίηση τα έχει πει όλα. Κι ακόμη ότι σύντομα η ζωή διεκδικεί και πάλι τα δικαιώματά της.

Christine, the Elf είπε...

στο τελος μοιρολάτρες θα γίνουμε και θα αναρωτιόμαστε τις πταίει...

πέρνα Ποιητή απ το Καταγώγι μου, να διαβασεις μαι αληθινή ιστορία...

γαι δέντρα αυτή...

Πάρε και τη Τζούλια μαζί σου, να το διαβάσει κι αυτή....

Poet είπε...

Σ' ευχαριστώ για την πρόσκληση και για την ιστορία σου, καλό μου ξωτικό. Με τη σειρά μου τώρα παρακαλώ όλους τους άλλους αναγνώστες του ιστολογίου να μην χάσουν αυτή την αληθινή, την τρυφερή, την υπέροχη ιστορία.

50fm είπε...

Τόλη μου,
το παραμύθι υπέροχο!
Πριν 5 χρόνια μου το είχε χαρίσει ένας φίλος,αρκετά νεότερος, έφευγε για σπουδές στη Σκωτία και ήταν το δώρο του.
Συγκινήθηκα και πάλι διαβάζοντάς το...

Poet είπε...

Προέρχεται από τον κόσμο των ξωτικών, Ουρανία μου, γι' αυτό είναι τόσο ωραίο. Και μάλιστα των ξωτικών της πόλης των φαντασμάτων.