Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2013

Αφύλακτη διάβαση


(photo by limbonic78)

Μια άλλη μέρα περνάει
μαζί μου σιωπηλή
φορτωμένη ομίχλη
λάσπη βροχή κι αδιέξοδο
Κανένα φανάρι δε φέγγει
κανένα καμπανάκι
δε χτυπά
Βαδίζω σε έρημες ράγες
χαμένη σε σκέψεις
αναμνήσεις, λάθη
Αφύλακτη η διάβαση
δε με προστατεύει
από σύγκρουση
μετωπική
Δεν προλαβαίνω
να ψιθυρίσω
θα προσέχω τον εαυτό μου
Είναι αργά
Το τρένο έχει περάσει ήδη
και χάθηκα στο θα

Μαρία Καρδάτου
από τη συλλογή Η αποκαθήλωση της σκιάς, 2012

2 σχόλια:

ξωτικό είπε...

Mε αιχμαλώτησε η ποιήτριά σου Τόλη μου .
Τόσο που πήγα και βούτηξα και στα παλιά και γύρισα κρατώντας στη χούφτα τούτο το στίχο που....χρειαζόμουν :

"Μια μέρα όλα θα ειπωθούν
κατά πώς πρέπει
και σαν τα χιόνια λιώσουν
θ’ ανοίξουν οι δρόμοι
για αγκαλιές
περιχαρείς που επιζήσαμε
μετά από τόσους θανάτους
δικούς μας"

Σας φιλώ πολύ μα πολύ τρυφερά.

Poet είπε...

Καλησπέρα, διπλά ποιητικό φεγγαρόλουστο ξωτικό.

Χαίρομαι που σου άρεσαν τα ποιήματα της Μαρίας και ευχαριστώ για την τρυφερή μετάγγιση.

Μια μέρα ... θα αξιωθούμε όλοι κάποια γαλήνη, κάποια ευτυχία. Ως τότε, σου ανταποδίδω το φιλί.