Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Επιπλέοντας



Ανάσκελα επιπλέω στον χωροχρόνο
αφημένος στο νερό κοιτάζω
το γαλάζιο του ουρανού που με σκεπάζει
μες στο φως πώς ανασαίνω
ζυγίζοντας το βλέμμα επιμένω
στο πλάι το νερό που κυματίζει
το παν με μιας να σβήνει
και εγώ να υποθέτω πως συμβαίνω
σφηνωμένος στο βέλος που αλλοιώνει
σχίζοντας τον χρόνο ανανεώνει
τον άπειρο ωκεανό που εσωκλείει
το α2+2αβ…, το φ, το θήτα
το φτύμα-ντύμα μιας πέτσας που εξέχει
πώς βρέθηκα εντός αυτής της τρύπας;
που με εμπεριέχει
και όμως βγαίνω
πάλι και πάλι απ’ το αιδοίο
όπως κάποιος που κρατάει την ανάσα
και λίγο προτού σκάσει
πετάγεται έξω απ’ το νερό φωνάζει:
«αέρα, αέρα…»
στον αέρα είναι η ασφυξία μου
το τέλος μου στην πέτρα


Πέτρος Γκολίτσης
από τη συλλογή Σκάζοντας κρέας, 2017
\Ενότητα Απόλογος


Δεν υπάρχουν σχόλια: